“

* * *

Bilimsel düşünüş metodunda bir kural vardır. Bir olguyu açıklayabilmek için “n” tane unsur yetiyorsa o fenomenin “n”den fazla elemanla açıklanmaya çalışılması gereksiz olacak ve bu unsurlar çözüme eklenmeyecektir (Tutumluluk Yasası). Mevcut açıklamalar sorunu çözemediği takdirde ek açıklamalar, yeni kavramlar, boyutlar vs. işin içine sokulmalıdır.

İnsanların yüzlerce yıldır yaşayageldiği doğaüstü, olağanüstüymüş (!) gibi gözüken birtakım fenomenlerin “cin” adı verilen, insandan ayrı görünmez varlıklar tarafından meydana getirildiğine inanılmış, yaşanılan öykülerle insanlar korkmuş, birçok milletin inanışına, örfüne girmiş, kaçırılmaları için kuvvetli nefeslerle üflenmiş. Asıl korkulması ve korunulması gerekenin kişinin kendisini Allâh’tan ayrı düşüren “saklı alt kişilikleri” olduğu ise sembolik anlatımlar nedeniyle fark edilmemiş.

Gelenekten alınan şartlanmalarla kutsal metinlere yapılan tek yönlü ve dar (geçmişin) bakış açısıyla, anlatılan mecazlar elbette olduğu gibi, üzerinde düşünülmeden kabul edilecek ve kelimelere takılıp kalındığından işin ruhu, neye işâret edilmek istendiği kaçırılacaktır. 1400 yıl öncesinin bilinç düzeyleri için normal karşılanabilecek bu durum, içinde bulunduğumuz “Bilgi Çağı”nın insanları için artık geçerli olmamalıdır. Bizlere 1400 yıl öncesinin kelimeleriyle (hoş gelen/korkutan) hikâye/masal okuyalım diye değil, üzerinde “Derinlikli Düşünerek” akıl edelim (bağlantıları kuralım/sistemde yerine koyalım/parçayı bütüne yerleştirelim) diye o semboller, metaforlar verilmiştir. Mecâz yığınlarından oluşturulmuş bir inanç Ortak Aklın (≈Bilim) feneriyle çelişecektir. Bilim elbette her şeyi açıklayamamıştır; ama bilim insanlarının artık şüphe etmediği bulgularını “her şeye olan bakış açımızda” çok iyi bir el feneri olarak kullanma hakkımız vardır. Bu bakış açısı olmadan din, mecazlar/hayaller yığını olarak kalacaktır.

“Cin” ve “cinnî vakalar” konusunu Ortak Aklın bilgi birikimi ile içe/öze/insana dönük olarak yorumlamak gerekirse;

Bu gün modern psikiyatri, psikoloji ve nöroloji bilimlerinin sunduğu veriler, insan beyninin ve dolayısıyla zihninin (karanlık bilinçaltı ve ışıltılı üst bilinçdışı boyutlarıyla beraber) derinliklerini çözme yolunda büyük adımlar atmıştır. Bir zamanlar olağanüstüymüş gibi gözüken psikolojik hastalıkların, sorunlarımızın çarelerini bulmasının yanı sıra, gündelik veya farklı bilinç hâllerinin (meditasyon, vecd gibi derin boyutlarımıza âit hâller de dâhil), bilinçaltımızın karanlık mahzenlerinde saklı, bastırılmış duygularımızın, çekirdek inançlarımızın, alt kişiliklerimizin, atalarımızın ilkel dönemlerinden miras dürtülerimizin, gölgelerimizin tahlillerini de beynin nörobiyolojisine dayalı olarak doyurucu bir şekilde yapmış ve yapmaktadır da.

Damardan verilecek herhangi bir uyuşturucu ilaç, kanımızdaki hormon seviyesinin değişmesi veya sinir ağlarında oluşan herhangi bir hasar ile anormal zihinsel durumların, kişilik bölünmelerinin/değişmelerinin meydana gelebileceğini bilmekteyiz. Peki, hissedilen, yaşanılan her şeyin beyindeki sinir ağlarının yapılanma şeklinden kaynaklandığı bulunmuş iken insandan/beyninden ayrı ek bir kavram oluşturmaya, açıklama yapmaya gerek var mıdır?

Beyin küçümsenemeyecek, göz ardı edilemeyecek derecede olağanüstü bir hafızaya sahiptir. Benliğimizin alt katmanlarında da olağanüstü miktarda, kişiye saklı (=cinnî), farkında ol(a)madığımız, depolanmış yığınla veri vardır. İnsanın kendi beyninden ayrı, bir takım cinlerin yaptığına inanılan bütün (gerçek) olayları (şizofreni, bölünmüş kişilikler, sanrılar vs.) insan beyni zâten üretebilmektedir.

Kur’ãn, “cin” kavramı ile ek ve gereksiz bir açıklama getirmemiş, insanın alt bilinçdışındaki kendisinin bile farkına varamayabileceği “saklı alt kişiliklerinden” bahsetmiştir düşüncemize göre… Ötede, ayrıca cinler varmış gibi anlatılması ise üslup gereğidir. Kur’ãn kıssalarındaki anlatımların “varlıktaki hâl dilinin bizim dilimize çevirisi olduğu” anahtarını unutmamak gerekir.

*/ Kutsal olarak etiketlenen metinler vasıfsız olan Hakîkat’in 4 boyuta mahkum zihinlerimiz için Hakîkat Yaşamı ve Bilgisi‘nin açığa çıktığı bireyden bizlere yapılmış mecburi sembolik anlatımlardır, ki anahtarı da gene aynı Kutsal olarak etiketlenen Bilgi kaynağında verilmiştir. Bu anahtar kullanılmadan âyetlere yapılan yorumlar tamamen ötedeki bir Tanrı anlayışına dayalı olacağından yüzeysel ve bilimsel verilere aykırı olacaktır. Din ve Bilim çatışmasının nedeni de budur! /*

Benzer şekilde “Şeytan” kelimesi ile kavramlaştırılan ve kişileştirilen varlık da insan beyninden/zihninden ayrı bir varlık olmayıp, bizleri TEK olan VARLIK’tan ayrıymışız programına uyduran en büyük cinnî kişiliğimiz “varsayımsal benliğimiz”dir. Kendimizi TEK olan VARLIK’tan ayrı hissettiren Egomuz, cinlerimizin (saklı alt kişiliklerimiz) birleşimidir.

Anlatageldiğimiz bakış açısına göre, Kur’ãn “ins ve cin” terimlerini aynı varlığın (zihnimizin) iki ayrı yönü olduğu için çoğu kez beraber kullanmıştır.

İnsanın herkes tarafından algılanan, gündelik bilinç hâline “ins” denilir.

Atalarımızdan miras yoluyla genetiğimize giren bilgilerle ve doğduktan sonra da çevre şartlanmasıyla (özellikle ilk 6 yaş döneminde) oluşturduğumuz “saklı alt kişilikler, dürtüler, kalıplaşmış inançlar” yeryüzündeki ezici çoğunluktaki kişilerin “ins yönünü”, yani gündelik bilinçlerini hükmü altına alan (“Ey Cin topluluğu, nâsın çoğunu hükmünüz altına aldınız” âyeti) yönlerine ise, kelime anlamı “gizli, saklı” olan ve dalgasal (enerji/nar) yapıdaki “cin” terimi ile işâret edilir.

Bilincimizde açığa çıkan düşünceler, aklımıza gelen fikirler, davranışlarımızın çoğu bu bilinçaltı programları doğrultusunda açığa çıkar. Hatta insanda öyle saklı kimlikler vardır ki, örneğin gündelik yaşamında sâkin, eline-diline hâkim geçinen bir insan, bir futbol maçı izlencesinde farkında olmadan farklı bir kişiliğe bürünerek takımının mağlubiyeti ile beklenmedik öfke/argo patlamaları yapabilmektedir. Bu tipte bir olayda kişi, fanatiği olduğu takımını kendi şahsıyla/gücüyle özdeşleştirme, gücünün sembolü yapma cinine sahip olup, ortam şartları hazırlandığı için algılama≈ins düzeyine çıkmaktadır.

Dîn, işte bu cinnî yönlerimizin ehilleştirilmesini/kontrol edilmesini tavsiye etmektedir. Yâni, bilinçaltı sakinlerinin (cin) farkındalık düzeyindeki kimliğimize (ins) çıkartılıp, tanımlanıp teşhis konulduktan sonra temizlenmesi (“Sultan bir güç (≈ Tefekkür) ile Göğe çıkartıp, ŞıHaB ile yakmak” ayeti) farzı (≈ arınmak için şartı).  Genetiğimiz ve çevreden gelen programların oluşturduğu karanlık bulutların kapladığı bilinçaltı (≈ ata dîni) aydınlanarak Göklerin (≈ Işıltılı, içsel Farkındalık boyutları/üst bilinçdışı) Krallığından her an gelen zenginlik Tadılamamakta ve Cennet olan varlık, Dünya veya Cehennem derekesinde algılanmaktadır.

*/ CinleriNi kontrol edebilen İçsel Farkındalık “Huzur/Selamet insanı” anlamında “Süleyman” olarak etiketlenmiş ve anlatılmıştır. Zihnin en derinlerinde saklı kalmış cinler dâhi Süleymanca kontrol edilebilmekte ve “karıncanın sesini” duyabilme olarak sembolleşmektedir. /*

Kur’ãn bir kavrama îman edilmesini istemiş ise, o konuya inanıldığı ve bilindiği takdirde Beyin için maddi, mânevi yararlar var demektir.

Örneğin, “Meleklere iman” nedir, nasıl olmalıdır ve niye inanmalıyız? Gökten yere kanatlarıyla inip çıkan bir takım tasavvurlara “melek” diye inanmanın faydası nedir? Bizler ötelere attığımız melekler hayalleriyle mi avunmalıyız, yoksa küçük bir beden sandığımız bedenimizin gerçekte büyük bir âlem olduğunu ve kendimizdeki âlemin derinliklerini gene kendimizdeki meleklerle keşfedebileceğimiz gerçeğine mi inanmalı ve bunun için gayret etmeliyiz? Melek kavramı bizde somutlaşmalı ki, ona olan inancımızı mânevî gelişim için kullanabilelim. Ötelerdeki melekler -varsa eğer- ise ulaşılamaz oldukları için yararsız ve kullanışsızdır.

Benzer durum “cin” kavramı için de geçerlidir. Ötedeki bir cine –varsa eğer- inansam ne kazanırım, inanmasam ne kaybederim kendimizdeki somut cinleri ve etkilerini biliyor iken?

*/ Elbette deneyimlenmemiş bir takım inançlar ve korkular üretip gene kolay bir şekilde hayâli bir takım korunma yolları (üflenen duâlar, muskalar vs.) oluşturulabilir ve önlem alınmadığı takdirde zarara uğrayacağımıza inanılabilir. /*

Yüzlerce yıldır milletlerin kendi kafalarında oluşturduğu, efsaneleştirdiği ve dini kavramlara giydirdiği “ötedeki cin” kavramı yerine bilimin, rasyonel düşüncenin rehberliğinde ve içe/öze/insana yönelik yorumlanarak hissedilen “cin” kavramını paylaşmaya çalıştık.

Hakîkati Tek olan Varlıktadır.

Çağın ötesinde düşünebilmemiz dileğiyle…

Berkay Özcan (AHHA)
www.yorumsuzblog.org
genetic1984@yahoo.com

Ama öte yandan da acılarımdan, sıkıntılarımdan kendimi kurtaramamam, kendimi değiştiremeyip kısır döngümden çıkamamam da alınyazımın “belirli” olduğunu, özgür irademin olmadığını da göstermekte?

Bu durumda hangi durumlarda ve ne kadar özgürüz?

*/ Bir olgunun önceden bilinebilir/hesaplanabilir olması (Güneş tutulmasının vakti gibi) her şeyin belirli olduğunu gösterir; ama belirleyen bir özün/ mertebenin/  merkezin/ kimliğin olduğunu göstermez.

Hesaplanabilir/belirlenebilir davranışlarımızda (içgüdü, dürtü vs.) “özgür” ve “irade” sahibi değiliz. Bu nebatî-hayvanî yönümüzdür. Ama “İlham” ile yaşarken, “DUA” ile dilerken, hesaplanamaz/önceden belirlenemez hâller sergilerken TEK’te olarak, TEK’ten varlığımızı aldığımızın farkındalığı ile, yâni “özgürce” (Ben-O) “Yaratabilmekte” ve (Ben-O) “Dileyebilmekteyiz”. */

Allãh isimli varlığın bütünlüğünde (?-hâşâ-) “~Alîm” özelliği olduğundan, zerresinde (? -hâşâ-) de “İlim” açığa çıkar diyor, inanıyor ve itiraz etmiyor iken, “Zül-İrad” oluşu gereği zerrede de “İradenin” açığa çıkışını neden kabul edemiyoruz acaba? : ) İradenin açığa çıkışı “İrade sahibi” olmak demektir.

*/ Allãh, yüzden bir eksik (yâni sonsuz) özelliklere “sahip” bir merkez/ kişilik/ kimlik değildir. Varlıktaki bu özellikler/isimler ancak farzı misal birimlerde/ merkezlerde/ kişilerde/ kimliklerde sanal bir “sahiplik” olarak açığa çıkar. */

Bana İradeyi, İlmi öteden/ özden/ esma boyutundan bir kişi/ varlık/ yer mi veriyor, yoksa irade, ilim vs. ben de Varlık bölünemez TEK olduğundan “kendiliğinden” mi var?

Ne olduklarını belki de hiçbir zaman bilemeyeceğimiz; gerçekte hayalimizdeki gibi asla olmayan, ama defalarca yinelemekten çekinmediğimiz Özdeki (?) zât/ esma/ ceberût vs. boyutları “kendiliğinden” irade vs. sahibi olabiliyor iken, neden “ben”im için de, aynı TEK’te oluşum nedeniyle “kendiliğinden irade sahibi” olmuyor?

Neden “taşı attıran O” deyip varlığı bölüyoruz? “Taşı atan ben”, “taşı bana attıran O” veya “Taşı atan O” hayâli ayrımları mı, yoksa sadece “Taşın atılması” gerçeği mi, kendiliğinden…?

Varlık TEK ise, alınyazımızı bizden ayrı, baştan-önceden yazmış bir merkez/ kimse/ yer(ler) var olabilir mi? ; ) Tek neyi, kim ve ne için yazıyor? Kim, nereden ve nasıl program koyuyor? Bu sorulara cevap verirken TEK’i ÇOKlaştırıyoruz.

Gerçekte baş-son, önce-sonranın olmadığı Varlıkta “önceden yazılı” ifâdesinin anlamı kalabilir mi?

“Ben” ile “O” diye iki ayrı varlık yok ise neden “O kaderimizi yazmıştır” ifâdesi hoşumuza gidiyor da, “Ben” de TEK’in kendisinde olarak, TEK’in “varlığından varlığımı alarak” kaderimi yazabilirime itiraz ediyoruz?

İnsan gibi olamayacak olan ÖZ’ün yazacağı bir senaryo olabilir mi? Öz diye diye acaba tanrımızı mı güncelliyoruz? Nasıl bir şey bu Öz ki her şeyi ona atfederek kendimizden uzaklaştırıyoruz?

ÖZ hemen, şimdi benimle açığa çıkmıyor mu? İrade, İlim “ben”imle açığa çıkmıyor mu? (Teşbihen) Sanal olarak ayırıp “O” dediğimiz açığa çıkabilmesi için sanal “ben”e muhtaç değil mi?

Sorular uzatılabilir, felsefeler yapılabilir.

Sevgideğerliler, Tanrımızı söküp atmadan-Allãh’ı idrak etmeden Kader Sırrını anlayamayacağız gibi geliyor bana.

Anlayana kadar tekrar tekrar sil baştan.

Belki de sonunda anlayamayacağımızı anlayıp gaybolmak var.

Sonsuza dek bulamamak… Anlama Doyamamak…

“O” diye sanal olarak bölüp işâret ettiğimiz varlığa/varlıkta hayranlığımızı sonsuza dek itiraf etmek.

Yã Hû, “Nasıl” bir şeysin SEN?

Yol gösterin bilmeceme!

AHHA
www.yorumsuzblog.org

Bilinç içeriğinin, psikolojik durumumuzun değiştirilebilmesi beynin anatomik düzeyinde makro düzeydeki araçlarla sağlanabilir. Bunun için nanoteknolojiye ihtiyaç yoktur. Nanoteknoloji, isminden de anlaşılacağı üzere metrenin milyarda biri ölçeklerdeki araçlarla, sistemlerle, bu araç veya sistemlerin oluşturulması-kullanılması-manipülasyonuna dayanmaktadır. Bilinç dediğimiz çıktı, varlığını milyarlarca sayıda nöronun oluşturduğu makro-boyutlu yapıdan alır. Bilincin oluşumu-değişimi tek bir sinir hücresine (mikrometrik düzeylere) bağlı olmadığı için kendisinde meydana getirilecek değişiklikler de metrik boyutlardan yapılabilir.

Nanoteknolojik aygıtlarla beyin-bilinç yapısını değiştirmeye çalışmak küçük bir iğneyle dünya boyutlarındaki bir kilimin dokunmasına benzemektedir. Bilinci bir takım araçlarla yeniden programlamak yarardan çok zarar getirecektir. Çünkü hangi spesifik nöron ağının hangi bilinç olaylarına paralel oluştuğunun ayrıntıları bilinmemektedir. “Daha yumuşak huylu ve hoşgörülü” olmak istiyorsunuz; ama bunu sağlayacak beyin bölgesi-bölgeleri hangileridir, hangi tipte yeni bağlantıların kurulması gerekir? Ve hatta bu tip duygulara koşut belirli beyin bölgeleri mi yoksa daha bütünsel bir dağılım mı var sorusu da düşünülmesi gereken ayrı bir noktadır.

Bu tip zor teknolojilerin “parçadan bütüne” bakış açıları yerine bilincin değişimini gene bilincin kendisi ile en kolay yoldan gerçekleştirebiliriz. Çünkü bilinç “iç dünyadır” ve değişimini “bütüncül” yapar. Teknolojimiz ise dış dünyadır, parça parça uğraşır! Örneğin, “daha hoşgörülü olmak” istiyorsanız, olası (?!) teknolojiler beyninizde ilk önce (böyle bir şey varsa) ilgili yerleri belirleyecek, sonra parça parça bağlantılar kurmaya çalışarak sizi “daha hoşgörülü” yapacaktır. Hâlbuki doğamızdaki zâten var olan “düşünsel teknolojimiz” : ) ile beynimiz ile ilgili akademik ayrıntıları düşünmeye ve bilmeye gerek kalmadan, sadece ilgili “zihinsel pratikleri” yaparak beynimizdeki ilgili bağlantıları ve dolayısıyla zihin rengimizi de “bütüncül” olarak değiştirebilmekteyiz.

AHHA
www.yorumsuzblog.org

Kader konusunda Sistemle ilgili bir kaç ana kuralı unutmamamız gerekiyor.

— Her şeyin önceden bilinebilir olduğu, “Determinist” bir evrende yaşıyoruz.

“Göklerde ve yerdeki her şey fiile çıkmadan önce apaçık bir Kitapta yazılmıştır.”

Evrensel Fiziko-biyokimya ve bunların insan beynindeki ürünü olan psikoloji kanunları, gerek yatay düzeyden (genetiğimiz ve çevre etkileşimleri) gerekse de içsel düzenden (bilinçaltımız, toplu bilinçaltı) gelen etkileriyle zihinlerimizi sürekli olarak bombardıman etmekte, dolayısıyla da bireylerin beyinlerinde akan mekanizmaları yönlendirmektedir. Mahlûkat bu nedenle iradesiz olarak kaderine tâbidir. Bu kaderin program olması, dışarıda/özde; ama ötede üstün bir varlığın zamansal olarak önceden belirlediği bir yazgı olmayıp, Sünnetullah olarak adlandırılmış Evrensel kanunların -boyutsal öncelikten- sonuçlarının bilin(ebil)mesidir. Yâni, Farkındalık=Şuûr boyutlarımızda (Göklerde) ve zihinlerimizdeki (yerde) her şey, evrenin herhangi bir noktasından (Kitap) bilinebilir (Apaçık) ve her noktasında kayıtlıdır (yazılmıştır).

Yetmişli yıllarda “Beynin karar verme mekanizması” üzerine yapılan deneylerde de, “Karar verdiğimizi hissettiğimiz andan” 350 milisaniye kadar önce Beynin “Prefrontal korteksinde (Karar veren, geleceğe dönük plan yapan beyin bölgesi)” bir “Hazırlık Potansiyelinin” oluştuğu gözlemlenmiştir. Bu durum, gerçekte karar verdiğimizi hissettiğimiz, daha doğrusu karar verdiğimizi zannettiğimiz andan 350 ms. önce, kararın bilinçaltı süreçleri tarafından belirlendiği ve verildiği anlamına gelmektedir. 350 ms. sonrasında ise ilgili nöron aktivasyonu Prefrontal korteks’te “Farkındalık” tarafından algılanacak/pasif olarak seyredilecek (!) bir eşik değerine ulaşmaktadır. Yâni, Bilinçaltı ilgili etkenler doğrultusunda kararını veriyor ve bilinçte “kararı ben verdim” hissini oluşturuyor.

Günümüzde daha gelişmiş yöntemlerle yapılmış bir deneyde (2008) ise araştırmacılar, deneğin verdiği kararı, deneğin kendisinin bu kararını kendinde hissedişinden 7 sn. önceden bilebilmişler.

(Deneyin makalesi için bkz: “Unconscious determinants of free decisions in the human brain” http://www.nature.com/neuro/journal/v11/n5/abs/nn.2112.html)

Zihinlerimizin derinliklerinde işleyen belirleyici faktörler, milyonlarca yıllık tarihi olan (hayvanî özelliklerimizi kodlayan) genlerimiz, bu genlerin beyinlerimizde-zihinlerimizde açığa çıkardığı davranış-düşünce kalıpları, bu kalıplar doğrultusunda zihnin çevresinden seçtiği/meylettiği şartlanmalar, bilgiler, benzer şartlanmalardan oluşmuş diğer zihinlerin yatay boyuttan etkileri ve tüm bireylerin toplu bilinçaltlarındaki toplu belirleyici faktörlerin etkileridir. Toplu bilinçaltı da gezegende yaşayan insanlığın bilinçaltından etkilenmektedir. İnsanlığın veya yakın çevremizin toplu bilinçaltı bizlerin zihinlerini etkilemekte; bizlerin zihinlerinden açığa çıkan eylemler de toplu bilinçaltını geri-besleyerek kısır bir döngü oluşturmaktadır.
İnsanlığın genetiğinde saklı ve genetiğinin ürünü toplu belleğimizdeki hayvansal içgüdülerimiz ve dürtülerimiz (rekabetçi/çatışmacı doğamız) sonucunda, toplu bilinçaltımız toplumları kendi içeriği doğrultusunda ayırt etmeksizin etkilemekte, yâni diğer bir evrensel yasayı doğurmaktadır.

— Kurunun yanında yaş da yanar!

Duygusal davranamayız! Sistemin işleyiş mekanizması bellidir ve ayırt etmemektedir!

— Sistem’de duygusallığa yer yoktur.

“Ne yaptı da bunu hak etti” diye masum olduklarını düşündüğümüz bireyler için yapmamız gereken hareket “dövünüp durmak, bağırıp çağırmak” değil; İnsanlığa, insanlığın toplu belleğine olumlu yönde bir katre bırakarak bu tip olayların oranını zerre ağırlığınca da olsa azalmaktır.

Herkes akan mekanizmaya tâbidir ve dolayısıyla suçlu değildir. Gözlemlediğimiz olayların müsebbibi tüm tarihiyle, tüm belirleyici faktörleriyle beraber doğadır. Doğanın doğamızda, veritabanlarımızda (geçmişimizden getirdiklerimiz) açığa çıkarttıkları bellidir ve birimin kendindekine benzer durumları dalga yönünden titreştirerek başına isabet ettirmektedir.

İşte tam bu noktada, başıboşluğun ortasında DİN adı altında yapılan teklifler devreye girmektedir. Kendini, beynini, zihnini her şeyin fizik kanunları çerçevesinde kendi başına, mekanik olarak geliştiği bu 4 boyutlu (+ 5. Zihin boyutuna) evrene hapsetmeyi tercih eden canlılar (bitkiler, hayvanlar, insanlar) Şuûr boyutlarının farkında değildirler. Dolayısıyla da Allãh’ın bir nevî muhatap alanının dışındadırlar. Teşbih yapmak gerekirse tıkır tıkır, programı istikametinde kendi kendine işleyen bir sisteme/ beyne/ zihne kimse müdahale etmemektedir. Bu müdahalenin eksikliğini insanların rastgele süre giden yaşamlarında depresyon, sıkıntı, öfke, huzursuzluk vs. olarak görmekteyiz. Bu “tatmin olamama”, “bir şeyler eksik” hissini yaşatan/yaratan durum iç boyutlara/ öze/ kendimize yönel(e)meyiş, muhatap alanına giremeyiştir. İnsan bu tüm boyutlarıyla tamdır ve Mutmain olabilir ancak.

Dinin tekliflerinin veritabanına eklenmesi ve uygulanmasıyla, nedensel işleyen toplu bilinçaltının kısır döngüsüne son verilerek, nedensel olmayan içsel boyutlara temas sağlanır. Bilinçaltının yeniden programlanması, evrene farklı frekansta yayın yapacağından bir bakıma da toplu bilinçaltına karşı “korunma duasıdır”, muhatap alınılmanın göstergesidir.

“Korunma duasıyla” beraber kişide “İlim” ve ilmin “Gücü” açığa çıkar. Bu güç ile kişi artık toplu bilinçaltının takdirine (mahlûkatın ortak/benzer kaderine) değil, kendi yazacağı özgün programına tâbi olacaktır. Elleriyle=Gücüyle yaptıklarının sonuçlarını yaşayacaktır. Kur’än’ın ifâdesiyle artık muhatap alınan İnsan için “ancak gayret ettiği vardır”!

Mutlak Kaderde takdir edilmiş olup da kişi Şuûr tarafından muhatap alınırsa, o zaman 5 boyuta ait olmayan içsel boyutların o güzel esintileri, huzuru, sükûneti, sevgi-li seyri kişinin alınyazısı olacaktır.

Sevgiyle…

AHHA
www.yorumsuzblog.org

“Rasûllük ve Nebîlik”, “Holografik Evren gerçeği” gereği her birimin özünde saklı ise, her birim derinliklerindeki bu boyutları kendinden açığa çıkarAbilir, diğer bir deyişle özündeki AYNAdan yansıtAbilir (Rasûl olabilir). Çünkü Allah, “ARI, ARZ olan İnsan’a” VAHY etmektedir.

Geçmişte yaşamış bir insan bunu gerçekleştirebilmiş ise, Hz. Muhammed’den sonra da aynı gelişim neden mümkün olmasın diye de elbette sorulabilir. Hakikati okuyan “ilk kişi” Rasûl (veya diğer işlevi gereği Nebî) olarak adlandırılabilirken, aynı hakikati daha sonra okuyana neden Rasûl demeyelim ki? (Elbette isimlendirme önemli değil; ama “aynı tanımlamalar yapıldığı” hâlde Hz. Muhammed sonrası dönem için Rasûl kelimesinin kullanılmasında bir çekince var sanki.)

Öncelik veya sonralık bu boyutta, zamana tâbi bizlere göredir. İki bin yıl önce yaşamış ve şimdi yaşayan bir İbrahimî şuûr, Hakikat’i gerçekte aynı AN’da OKUmaktadır. Daha doğrusu, AN’daki aynı hakikat noktası (örneğin, İbrahimî şuûr), bir alt boyutta farklı zamanlarda yaşayan, farklı zihin/bedenler aracılığı ile KENDİNİ OKUyor, ALGILIyor olarak bulur); aynı Rasûl şuûru farklı bilinçlerde açığa çıkıp önce-sonra kavramlarından beri olarak aynı AN’da yaşanmaktadır. Dünya boyutunda “daha sonra gelen” usûlen kendini etiketlememektedir, belki de!..

[[[ Birim “Yunus” ismini alarak -bize ve kendine göre- “zaman içerisinde” doğar, büyür, hayatını yaşar. Mânevî eğitime girer, gelişimlerden geçer, arınır. Sonunda AN’dan zaman içerisinde "Ete kemiğe bürünüp Yunus diye göründüğünün farkına varır.]]]

Bu arada Hz. Muhammed’in son Nebi ve Rasûl oluşuna engel olan mekanizma nedir diye de düşünülmelidir. Tanrı olsa idi, O Mübarek insan zaman içerisinde gelen son Nebi/Rasûl olurdu. Tanrı dilediğini yapar çünkü. Ama “Hologram Mekanizması” ezelde VAR ise, her dönem yaşayan her birim Hologramında potansiyel olarak var olanı açığa çıkartma kapasitesine sahiptir.

Hz. Muhammed Tanrı’nın elçisi değil ki “aşamalardan geçmeden”, kendisine “HAZIR PAKET İLİM” indirilerek (Sevgideğer Kemal Bey’e atfen : ) ) bir anda Rasûl olsun! Buna Sünnetullah gereği hiç bir beyin dayanAmaz, ki beyni-bilinci o kadar gelişmiş olmasına rağmen Muhammed Rasûl bile VAHY esnasında zorlanmıştır. “Bilincin Gelişim perdesi” olmadan herhangi bir kişiye VAHİY gelse kişi paramparça olur. SULTAN bir GÜÇ olmadan Göklerin ve Arz’ın çaplarından dışarı çıkılamaz. Erenler belirli gelişim süreçlerinden (SULTAN bir GÜÇ) geçerek Rasûl boyutunda “Fena” olmuş iken, bir Hak Ereni olarak Hz. Muhammed de özünde bulduğu Rasûl boyutunda manevi evrimler sonucu “fena” olmuştur.

[[[ “HAZIR PAKET İLİM” indirilmesi birçok kıyamet aşamasından geçip “Evrensel Doğurganlığa, Rasûl Meryem şuûruna ulaşan” kişi için gerçekleşir. Diğer şuûr boyutları (İbrahim, İsmail, Ya’kub, Zekeriyya vs.) bir nevî kendi çabaları (BEŞERiyetin dokunması) ile yeni şuûr seviyelerini “Âlemin Nisãları” olarak DOĞURURlar (aşağıdan yukarıya yükseliş var) iken, “Âlemin Nisãları”na üstün olan Meryemden, BEŞER dokunmadan (aşağının yukarıya çekilişi) ~İsa kendisinden açığa çıkartılır. ]]]

Sistem, geçmişimizde belki de ilk defa en kâmil şekilde, en yüksek boyuttan Hz. Muhammed ile OKUnmuş ve dolayısıyla DİN tam olarak tebliğ edilmiştir. Bu en yüksek boyuttan Varlığın OKUNMAsı Nebîliğin Mühürlenmesi, HATEMidir. Bundan ötede yeni bir Nebîlik boyutu yoktur anlamına gelmektedir; ama zaman içerisinde bu Nebîlik NOKTAsına başka bir bilinç ulaşamaz anlamına gelmemektedir diye düşünüyorum. “Nebîlerin Sonuncusu” diye çevrilen ifâde “zamansal” değil, “boyutsal”dır. Rasûlluğun ise HATEMi yoktur, çünkü Varlık Sonsuzdur.

Kur’ân’da “Velâyet” de işlenmez (her dönemde gelen Velilerden bahsetmez, Allâh’ın TEK El-Veliyy oluşundan bahseder) ve geçmez iken, neden Rasûlluk (Rasûllerin “ba’s” edilmesi de dışarıdan değil, birimin kendi şuûr boyutlarından olur ve Kur’ân özden iRSaL olan RaSûLlerden bahseder) ile bizlerin Kur’ânda olmayan bir kelime olarak ayrıca ürettiğimiz Velâyeti ve hatta “Vahiy ile kuvvetli ilhamı (?)” birbirinden ayıralım ki?
Kur’ân-ı Mubîn Velilerden bahsetmediğinden, bu anlamı karşılayan Kur’ân kelimesi Rasûllüktür. Rasûl, zerrede (Biyolojik İnsanda değil, ilham alabilen Âdem şuûrunda) ba’s olup (yeni bir boyutun hissedilmesi, geçilmesi), Bilinçte Azrail melekesini üretip Zerreyi vefât ettiren (ölmeden önce öldürüp Göğe yükselten) aracı kuvvedir. Râsul ba’s edilmedikçe azabın ulaşmamasının nedeni de, yeni boyutu hisseden bilincin (RasûlüNün bilinciNe uyarısı) bunu idâme ettirememesinden (Rasûlü inkar/örtme ve hatta öldürme) kaynaklanan mânevi sıkıntısıdır (dünya değil, ahiret azabı/cehennemi çekmesidir). Çaresi helâk olmaktır.

Geçmişte inmiş Kur’ân, geçmişte “ismi Muhammed” olarak gelmiş olan değil; “CANlı Kur’ân”, geçmişte olduğu gibi, şimdi ve gelecekte de bizleri -kendilerini Rasûl olarak adlandırıp adlandırmamamıza ihtiyacı olmayan ve “Rasûl-Mehdi enflasyonu oluşmasın” diye “insanların bir daha peygamber gelmeyecek şartlanmasını bozmayan”, kendilerini Rasûl olarak etiketlemeyen; ama Rasûl olan Âdem soyu ile- ötelere (dışarıdan bizlere şefaat edecek mehdi resulleri, gökten (!?) inecek olan İsa’ları beklememizi) değil, -Kendileri(nde) nasıl buldular ise- bizleri de “Kendimizdekini bulmaya” davet etmektedirler.

“Dışarıda”, “gelecekte” beklenen mehdiler hem “zaman kaybıdır”; hem de bilinçte “ötede” kavramı oluşturduğundan kişiyi tanrısallığa düşürmektedir. Muhammed Rasûl bile geçmişte yaşamış “Sevgili Peygamberimiz” olarak değil, “ben” dediğimizde aranıp bulunmalıdır. O’nun yaşadıklarından nemalanan/O’nunla hemhâl olmuş olan/O’ndan olan/O olanda da, O’nun=Kendinin Yüceliğine=Hiçliğine Basîr olacak ve O’na=Kendine olan Hayranlık-Muhabbet açığa çıkacaktır.

Muhabbet ise Eriyiştir.

Maddeden soyunup “Aynadaki Yalan”’a “Holografik Bakış”’tır.

Baktığın GÖK’te Kendini=O’nu BULacaksın.

.

AHHA
www.yorumsuzblog.org

“Zül-İrâd” denmiş, bunu -zâten bir yanılsama olan- “isteme” özelliğimizin “sınırsız versiyonu” olarak düşünmüşüz. O (!) da -bize benzer şekilde- bir MERKEZden (!) her anda seyretmeyi (!), hikmetle yaratmayı (!) DİLİYOR !?..

DünyaMIZdan bir kelime kullanılarak “El-Kadir” olduğu anlatılmış, HU’da GÜÇ olduğuna işâret edilmiş”; ama salt bu ifâde tanrıMIZda eksiklik oluşturduğundan, ona yakıştıramadığımızdan yetmemiş, bunu “Sınırsız güce sahip, Her şeye gücü yeten” olarak değiştirmişiz.

Düşünen “Sevgideğerli Ateist” de sormuş hâliyle; mâdem “her konuda sınırsız”, “her şeye gücü yetiyor O’nun”, kendi varlığını/bilgisini/gücünü ortadan kaldırsın (!), bir kaç tane tanrı yaratsın (!), “kaldıramayacağı bir taş yaratsın”, vs. diye… Tanrı inancına sahip bir bilinç bu sorulara cevap veremeyecektir.

Tanrı’dan vazgeçememiş bizler de “Her konuda (!) sınırsız özellikler atfetmemizin” getirisi olarak tıkanıp kalmışız veya tatmin etmeyen cevaplarla geçiştirmişiz soruları!.

Örneğin, dikkat çekici bir örnek olarak, Kur’ãn’da Allãh’ın “E KBeR” olduğu dâhi geçmez (!). Allãh isimli varlık KENDİni en iyi BİLe bil diği/BULa bil diği Rasûl boyutundan “Ekber (daha büyük, en büyük anlamlarında)” olarak değil, “El-Kebîr (Büyük)” olarak tanıtmış.

Kur’ãn’da dâhi verilmeyen/olmayan bir vasıf, acaba “tanrılarını en büyük yapmak” isteyen “tanrı kulları” tarafından -râvileriyle sahih adı altında hâdisler türeterek- iyi/kötü niyetle mi çıkartılmış 1300 yıl kadar önce?

Allãh bilir!

Gerçi, hükümranlığını yitirmeme hırsıyla Mekke’nin fethine kadar Rasûl’e savaş açan, fetihle beraber zorunlu olarak müslüman olan, oğulları Hz. Âli’ye düşman olup, torunları Ehl-i Beyt-i katleden ve üstüne üstlük 4 Halifeden sonra hortlattıkları eski kabile dini anlayışlarını “Hak (!) Sunnî mezhep, Ehl-i Sunnet vel Cemaât (!)”, karşıtlarını “Şiâ” ilân eden, çoğunluk tarafından “Hz.”, “r.a” diye anılanların Saltanat dönemlerinde yaptıklarını tarihten okuyunca “kul da bilir” diyebiliyor ve gelenekten aldığımız kalıpları bir kenara bırakıp dikkatleri Kur’ãn’ın özgün-orjin ifâdelerine çekmek istiyoruz.

Allãh “sınırsızlık-sonsuzluk” kelimeleriyle dâhi sınırlanamaz-sonlanmaz.

O YAPIda (âyân-ı sâbite/ asla bozulamayacak, silinemeyecek, değiştirilemeyecek, sabit/statik,) BİLGİ (DATA olarak) vardır (sonlu-sonsuz olarak vasıflandıramayacağımız), GÜCÜ ile KENDİliğinden açığa çıkar. Bu açığa çıkış “İRADE etti” olarak etiketlenir. DATA’daki sûretsiz sabit asılların birbirleriyle etkileşmesi alt boyutların çeşitli düzeylerdeki ALGILAMAsı (Semi’, Basîr), SEYRİ olur (işlenmiş DATA=knowledge misâli). Algılama olduğundan Sûretler (in oluşturduğu programlar/kaderler) ve Levh-i Mahfuz oluşur, “Sonsuzluk vasıfları” Seyir ile başlar. DATA’dakilerin aksine Sûretler bozulabilir, değiştirilebilir dinamik oluşumlardır. DUA, Levh-i Mahfuz’a NAZAR ederek kaderini değiştirebilir.

YAPIsı gereği AN’da (DEHR) BİLGİ, algılanmak/seyredilmek ZORUNDAdır!
AN’da zaman yoktur. Zaman AN’da vardır. Zaman boyutunu doğrusal bir çizgi olarak düşünelim. Bu çizgi üzerinde, ona tabi olmayıp, yukarıdan bakan SİZ AN’dasınız! gibi..

Her AN gerçekleşen algılama da, “Seri-ul Hisâb” özeliği de lokalize olmuş etkileşimlerin (birimin Rabbi), Holografik Levhanın bütünlüğüne katılırsa o noktada “nedenselliğe” bağlı bir evren/zihin oluşur. Olayların “Neden-Sonuç çerçevesinde” ilerlediği bu tip evrenlerde gözlemlenen nesneler (mikro düzeyde atomlar) bir an için YOK olur (Mutlak YOKluk anlamında değil, sûretsizleşir>>>DATA’da kalır), sonraki anda VAR olur. “Seri-ul Hisâb” vasfı bizleri sürekli aynı, sabit atomu izliyormuşuz yanılsamasına düşürür. O tek bir atom gibi, Tüm Evren de an be an YENİDEN ve YENİDEN.. … yaratılmaktadır, Gerçekte!

“Seri-ul Hisâb”ın da katıldığı Holografik Oluş, Tümü Zerrede kodladığından herhangi iki andaki atomun birbirlerine bağlanmasını sağlar. HAFIZA’yı, kayıtı, hatta “sn.lere parçalanmamış bir “ben” duygusunu” ortaya çıkartır. Bu nedenle birimin lokalize olmuş Holografik Levhası sûretsizliğe, DATA’ya kaçmadan (daha doğrusu DATA’da oluşan o birimle ilgili etkileşimler Sonsuz devinen mekanizma sonucu kesilmeden) “ben”lik duygusu parçalanmaz, bölünmez, yok olmaz.

Fakat evrende boyutsal öncesizlikten boyutsal sonrasızlığa sonsuz devinim içre devinen/dönüşen mekanizmalar (aralıksız devrilen, dallanan domino taşları misâli) gereği, birimsel ALGILAMAnın OTOMATİK başlaması gibi bitişi de DATA’ya sûretsiz dönüşle gerçekleşir.

Sonsuz devinen mekanizma (aralıksız devrilen domino taşları misâli) “İRADE ettiğini YAPAR” ile kastedilendir. Yoksa bizim “ben” merkezimizden istememiz/irade edişimiz gibi bir İRADEsi var inancı, O’nu da -özde olduğunu söylesek de- merkezileştirecektir.

Sonsuzluğun derinliklerinden Kulli şey’in diğer her şeyle bağlantılı olması da El-Âlim’in bilmesi, Tümelin Farkındalığı, Es-Semi’nin algılamasıdır.

Kâinattaki mekanizma birim olan bizlerde de benzer şekilde gerçekleşmektedir. Çünkü Holo (TÜM) birimde graf(Kayıtlı)iktir. AHAD’ın boyutlarını, bizde de kayıtlı olduğundan kendimizde bulmaya çalışalım.

Rüyasız UYKUmuzda mecburen DATA kalır («Gizli bir hazine»). Bir bakteri evreni algılamadığından kendi boyutundan hep DATA’dadır ve uykuya ihtiyaç duymaz. Ama devinen mekanizma 18 saat kesintisiz algılamayı gerçekleştiren bizleri ise mecburen uyutur, DATA’ya geçiş, daha doğrusu DATA’nın kalması için. Uyumaz isek de aynı mekanizma bizi uykusuzluktan ÖLDÜRmek zorunda kalarak DATA’ya, KAYNAĞa döndürür.

Rüyasız uykuda [(1) Âmâ boyut(suzluğ)u, Lâhut], DATAsında [(2) Ceberût âlemi] hiçbir vasıf yoktur. Hayır, orası karanlık dâhi değildir.

Orada “ben” yokum. Orada «ORASI» var. Daha doğrusu «O» var!. Sınırlılık-sınırsızlık hislerinden bile münezzeh…

Gayb…

«.»

ORASI algılanmayan, kuvve hâlindeki sûretsiz VERİTABANIdır. Potansiyeli (Esma-Sıfat âlemi) ile olan Zât’tır. Her şey tümleşiktir. Veritabanınızda sûretsiz olarak kayıtlı örneğin bir “gül resmi” ile bir “köpeğin sesi” burada aynı MEKANSIZLIKta “Bir ve Tek”tir. Bu kayıtları birbirinden ayıramaz, koparamazsınız.

Devinen mekanizma rüyalı uykuya geçişi tetiklediğinde (İRADE ettiğinde), o birimdeki veritabanının açığa çıkmasını zorlar («Gizli bir hazine olanın bilinmeyi dilemesi» anlatımı), o birime algılatır (Dikkat, irade eden bir merkez yok! Devinen mekanizmanın sonuçları var. Bu sonuçlar “bilinmeyi diledi” olarak insanî vasıflara benzetilerek anlatılmış). Zât’ımızın sûretsiz bilgisini boyutları oluşturup sûrete sokarak algılaması [(3) Melekût âlemi, kuantsal olmayan, Bütünsel (!) kesret âlemi].

Kimi zaman “Seri-ul Hisâb” özelliğini devreye sokmadan (anlamsız, bölük pörçük olduğu için hatırlanamayan rüyalar) kimi zaman da sokarak (birbirini anlam oluşturacak şekilde takip eden kareler olduğu için hatırlanan rüyalar) veritabanını çabasız bir şekilde her an algılatır/algılar. DATAmızdaki veritabanımızın her an açığa çıkma zorunluluğu sonucu çabasız rüya görürüz, çabasız ve her an düşünürüz. “Düşünmediğimiz bir an yoktur.”

Devinim potansiyelimizdeki ham datanın kimisini birbirleriyle etkileştirip iyice yoğunlaştırdıkça da uyanmaya başlarız. Uyanışın ilk anları “Melekût”ten iniş olduğundan, zaman ve madde hissi tam ayrışmadığından bu anda kendimizi evrenle bütünleşik hissederiz. Tam Uyanıklık hâli ile ise madde âlemi oluşur [(4) Mülk âlemi, kuantsal, niceliklerden oluşan kesret âlemi].

Bütün bunları NEDEN yapıyoruz? [Allãh, neden cennet, cehennemi planlıyor; imtihan ediyor, neden evreni yarattı sorularına benziyor] Acaba Biz mi yapıyoruz?

Acaba bütün bunları İRADEsi ile bir NEDENle yapan birisi (“ben”) mi var, yoksa Sonsuz devinen mekanizmanın hiç bir yargı/yorum içermeyen salt/saf OLUŞlarındaki kimi sınırlı sayıdaki mânâların etkileşimlerinin sonucu, alt boyutlarda açığa çıktığı lokalize birimlerin bu OLUŞLARI sınırlı terkibinden dolayı cennet, cehennem olarak etiketleyişi; kendisinin yaptıklarını da yanılsamalı olarak “özgür iradesi” olarak addedişi mi var?

Örneğin, “Su içmek için kalkmaya” –özgürce (!)- niyetlendiğimiz andan 0.35 sn. önce bu niyetin “hazırlık potansiyeli” adı verilen aktivasyonu gerçekleşmektedir. Devinen mekanizma çevreden veya iç dünyamızdan gelen sinyaller doğrultusunda “Su içmek için kalkmaya” niyetlendirecek aktivasyonu beyinde oluşturduktan 0.35 sn sonra farkındalık düzeyine çıkartarak “niyetimizi” bize hissettirmektedir!

Bu bilimsel gerçekten sonra artık hangi birimi “katil, tacizci vs.” olarak etiketleyip suçlayabiliriz? Allãh neden adaletsizliğe, kötülüğe izin veriyor gibi sorular düşer. Bütün bu olasılıklar bizler tarafından iyi-kötü olarak nitelendirilseler de ve Allãh için NEDEN bunu yapıyor sorulsa da neden-niçin böylelerin değil, var olanın sadece “Saf Yaratım” olduğu görülecektir.

“Seri-ul Hisâb” özelliğimiz gereği veritabanımızda ne var ise bunun sonuçlarını yaşayarak veritabanımızdan mes’ul olmuş oluruz (emmârede isek bilinçaltımızdaki kök salmış çekirdek inançlarımızın, şartlanmalarımızın; daha üst düzey bir bilinçte isek düşündüklerimizin sonuçlarını yaşarız).

Bütün bunları yapan kim? (O mu diliyor, ben mi gibi)

Ben miyim, O mu? “Ben” dedim mi O’ndan kendimi ayırmış olurum; “O” dedim mi, O’nu Ben’den ayırmış olurum.

Anlatabilmek için yapan, eden, dileyen … hep HU’dur denilmiş. Ama bu şekilde anlatmaya çalışmak bile HU’yu ÖTElemektedir, merkezileştirmektedir.

Yapan, eden, dileyen … birisi yok; Varlıkta YAPMAK-ETMEK-DİLEMEK … fiilleri var!
Cahilde de, Âlimde de “Varlık”tan ayrı birimsellikleri olmadan Sonsuz içre Sonsuz devinimin bu birimlerden açığa çıkardığı BİLMEKlik/BİLmeMEKlik var.

BİLmekten Varlığa Sığınmak üzere, Huşûnun açığa çıkması dileği ile..

AHHA
www.yorumsuzblog.org

Bu Sevgililer birer ruhban mıydı yoksa Er-Râşid mânâsının pik yaptığı kullar mıydı?

Eğer bunun ayırdını yapabiliyor isek yorumlarda anlatılmak isteneni de anlamış oluruz sanırım.

Bu Sevgililerden günümüzde yok mu peki?

Kendi (ben Mehdiyim, mürşidim vs. gibi) beyânlarından değil, verdiği eserlerden kendini belli edenler elbette var!..

Ama işin ilginci YENİ ÇAĞ’da Mürşidlik yapacak birilerinin olmadığını, o dönemin bittiğini söyleyen de gene KENDİleri!

Belki de kimisi formalite icâbı devâm ettiriyor bu geleneği hâlâ! “Düşünmekten yorulan, hazır bilgiye alışmış insanların” bir şekilde psikolojik ihtiyaçlarının giderilmesi için.

Böyle düşünmek zorunda kalıyorum, çünkü kimi şeyhlerin onbinlerce “el almış müridi” var dünyanın dört bir yanında!

Hacı Bektaş’ın da öyle imiş!..

Bütün bu insanlar gerçekten mürid mi, üye mi?

Ve isimlerinin sonunda “efendi hazretleri”, “(k.s)ler” olan bütün bu Şeyhler neden bu üyeliklere izin veriyorlar??? Kendileri bu işin farkında (!) değiller mi?

*  *  *  *

Sorgulayan ve sonucunda düşünen İNSAN ÇAĞımızda Modern bilimlerin bulguları + Kişisel-Ruhsal Gelişim-Tasavvuf (e-)kitaplarında iyice Zâhir olan Tümel’in İLMine teslim olmalıdır, demiştik.

Sorgulamayan insan baştan kaybetmiştir ve Mürid değil, tarikat üyesi olabilmiştir ancak.. Yaşamı, Mürşit adını verdiği kuldaki İLME teslimiyet değil, O Birime duyduğu aitlik hissi ile zihnini tatmin etme olgusudur. Sonucu da hâl dili ile beni “güt-avut”tur. Bu üye “bana anlat, sorgusuz sualsiz kabul edeyim” der ve mecaz çukurunda boğulur gider.

Teslimiyet tek bir kula ve o kulun eserlerine takılı kalma değildir.

Sorgulayan İnsan ise “neyin ne olduğun farkına vararak” iman edip (!) teslim olduğu İLİMe (bu bir yazar da olabilir, cansız kitap da) “beni güt demez”, “bana aklımın artık (!) erişemediği yerlerde yol göster, rehberlik et” der.

Sorgulayan İnsan kimden AKIL alması gerektiğini de bilir! Yoksa “sorgulamak” bir Mürşid’in anlattıklarının kimisini kabul edip diğerlerine itiraz etmek demek değildir.

Kur’âna da her mü’min iman edip teslim olmuştur; ama neyin ne olduğunu da araştırıp-sorgulayıp ikânına kavuşmak ister ki -duyguları değil-, kalbi tatmin olsun.

Selametle..

AHHA
www.yorumsuzblog.org

“Allah’tan başka Veli yoktur” diye ince bir ayırım yapar Kur’an; ama yüz binlerce Velimiz ve bu velilerin kendilerinin (!) ortaya koyduğu kerametlerini anlatır dururuz : )..

Gerçekte “Allah’ın Velileri” yoktur; “Allah’ın Velisi oldukları” vardır!

“Sizi irşat etmeye gücüm yoktur” der Rasul; ama biz, bizi değiştirebilecek güçleri olduğuna inandığımız Mürşitlere irâdemizi teslim ederiz (mürit oluruz) !..

Halbuki, Allah’tan ayrı olmadığımızdan, öz yapımız gereği varlığımızda kuvve olarak “El-Veli, El-Reşid” mânâları saklıdır.

Bu mânâların bizde açığa çıkabilmesi elbette dünya=zihin aynamızdandan bizlere yansıyan “Hakikatın Bilgisi” ile olacaktır.

Aynadaki görüntüde canlı/cansız kitaplar vardır. İçimizdeki Mürşidin/Velinin açığa çıkmasına vesile olanlar… “Vesile (eş, dost, akraba, bilim, din, internet, şeyh, hoca, kasap, bakkal vs.)” bizdekinin açığa çıkabilmesi için hayâli bir yansımadır sadece! (Örneğin, bir öğretmen öğrencisine gerçekte yeni bir şey öğretmemektedir. Öğrencinin zihinsel dünyasında görünen Öğretmen görüntüsü ile kendinde ezelde kodlanmış programı/tohumu açığa çıkmaktadır.)

Sorun “vesile” olanı “ben” dediğim varlıktan veya “BEN” olan Mutlak Varlıktan ayrı görmekten kaynaklanıyor.

Halkımızın büyük çoğunluğu da Veli veya Mürşit olarak adlandırılan kişileri Allah’tan ayrı görme (Onların ayrı birimler olarak kendilerine yardım edeceklerini düşünmeleri) yanlışına düştükleri için de âyet gereği onları “Rab edinmiş olur”lar veya dini anlayışlarına ruhbanlığı sokmuş oluyorlar!

Aynı hata yüzyıllardır olduğu gibi Hristiyanlıkta ve Müslümanlıkta da -insanın doğası gereği- devam etmekte.

“Allah yarattığı her “mahluk”un içine kendi “mürşid”ini de koymuştur..
Sizler sakın kimseye “mürşid” olmaya kalkmayın..
Yapabiliyorsanız her insanın içinde “mevcut” mürşidine ulaştıracak “bilgi” yi ona sadece “teklif” edin…” (Hacı Ahmed Kayhan Dede)

Sevgiyle..

AHHA
www.yorumsuzblog.org

Biyolojik açıdan ilk insan konusu bilimin konusudur ve bu konuda asla kanıtlayamayacağımız inançlarımızla değil, bilimin bulgularıyla-verileriyle hareket etmemiz gerekir (bu da bizi “Evrimsel Sürece” götürüyor).

Kur’an, ne bizlerin Âdem’den geldiğinden bahseder, ne de -ilginçtir- ~İsa’nın babasız doğumundan…

Kur’anın ayrıntıları (kullandığı kelimeler) gerçekten çok güzel.

Örneğin, Meryem, “bana hiç bir erkek dokunmadı” değil, “hiç bir beşer dokunmadı” diyor ! Mânâsı ne ise !

Sizi “Âdem’den yarattık” değil, -dişil bir kelime olan- “Nefs-i Vahide’den” meydana getirdik deniliyor.

Kur’an, Rasûlullah’ta açığa çıktığına göre kıssalar da gene Kur’anın ifâdesiyle “evvelkilerin masalları” değil, Hakikatin açığa çıktığı Beynin geçtiği “Bilinç Evrelerinin” etiketleridir. Geçilen evrelerin o Beyin tarafından OKUnmaya başlamasıyla da “kıssalara bürünerek” dilde ifâde bulmuştur.

Kur’andaki Âdem ve ~İsa Rasûlullah’ın kendisidir. Rasûlullah’ın Evvelleridir, evvelki mertebeleridir kanâatimizce. Bu yüzden “Ve iz kale Rabbu KE lil melâiketi (Hani bir zamanlar Rabbi N meleklere..)”, “Ve ZKuR fil Kitâbi Meryeme… (kendinde açığa çıkardığın Evrensel Bilgi kaynağından HATIRLA)” diye geçmektedir.

Geçmişte bir çok Âdem ve ~İsa bilinçleri farklı isimlerle (Horus, Buda vs.) yaşamış da olabilir elbette. Geçilen bilinç hâlleri aynı olduğundan bu boyutların hikayeleri de her millette benzer kelimelerle, benzer olarak tasvir edilmektedir. Çünkü, Holografik Evrende (her bir üst boyutun bir alt boyuta tümel olarak kodlandığı) yaşanan hâllerin kodlandığı=karşılığı olan kelimeler benzerdir.

Farklı milletlerin benzer yaratılış efsanelerinde (!) Âdem olarak anlatılan Beyin “ağaçtan (Arapça ŞeCeR) tatmaktadır” veya bu kelime ile ilişkili türev isimler, benzer mânâlar kullanılmaktadır. Peki, neden “Ağaç” kelimesi ile sembolleştirilmiş?

Yoğun tefekkürler sonucu beynin kendisine açılan -tasavvufî ifâdesi ile- mülhime pencerelerinden zihne ulaşan hakikat ışıklarıyla, beyin anlık mânevi zevkleri (sabit olmayan, geçici mülhime cenneti) yaşayan (bedeni hissettirmeyen Birlik yaşamı) Âdem bilinci seviyesine ulaşmaktadır. İşte bu hâller kişinin bedeninde/algıladığı aleminde (Arz’da) halife olmaya başladığı zamanlardır. Âdem’in tefekkür dünyası beynini hassaslaştırarak, yâni daha derindeki içsel boyutlara temasını sağlayarak DATAnın bir takım mânalarını (Esmâe külleha) kendine-Arz’a indirmesine neden olmaktadır.

[[[ “Esmâe külleha”, dilbilgisi açısından DATAnın “var olan tüm esmaları” yanısıra “belirli isimlerin hepsi” anlamını da vermekte olup daha uygun durmaktadır düşüncemize göre.

“var olan tüm esmaların” yeterli düzeylerde ve dengeli açığa çıkışı “Kâmil İnsanda (~İsa)”, “belirli isimlerin hepsi”ni açığa çıkartabilecek potansiyeldeki beyin ise Arz’daki Halife Âdem’dir.

Âdem’e RUH’tan üflenir; ama ~İsa RUH’tur.

Âdem ve ~İsa boyutsal sıçramanın olduğu iki basamaktır.

Âdem, Arapçaya komşu dillerde “verimli toprak” anlamındadır (“yok” anlamına gelen “adem”den farklı bir kelimedir) ve İnsanlığın başlangıcı iken, ~İsa (AHAD’ın oğlu anlamına) İnsanın Kâmil hâlidir, Âli’dir.

Âdem’de yeni bir boyut hissedilmeye başlanır, cenneti dâim değildir,(kabir cenneti); ~İsa (GÖNÜL olan Meryem’in -hamile kaldığı değil-, yüklenip (hamele t) –doğurduğu değil- geçip “Abdullah” olarak konuştuğu yepyeni boyuttur (mekânen kasiyye) Holografik Krallıkta (ebedi cennette), “Tanrı’nın yanında”, HAYY ve Selam kendisinde açığa çıkmış olarak dâim yaşar. Bu iki basamağın benzerliği dolayısıyla O’nun indinde ikisinin yaratılışı benzerdir. ]]]

Kişinin Âdem‘i (özündeki esmayı çağırabilecek potansiyeldeki mülhime bilinç bedeni); kendisinde hâlâ var olmakta olan vehminin (ŞeytanI) madde bedeni aracılığı ile (zevcini, Havva’yı) kandırmasıyla Sonsuz olduğuna inandığı “ağaçtan” tadacaktır. Tattığı anda da –çirkin yerleri değil-, cesedi-Bilincinin kontrolünde olmayan madde bedeni kendisine gözükecek (O Bilincin kontrol ettiği ceset kendisinin “zevcidir”), ayağı kayacaktır.

Kesret aleminin sonsuz olarak inandığımız geçici güzelliklerini “her an” tattığımızdan -örneğin büyük bir iştahla su içtiğimizde, bir elmayı ısırdığımızda- her an Cennetten kovulmaktayız, yâni bir üst bilinç seviyesinden uzak yaşamaktayız!.

“ŞeCeR”, kök olarak “dallanıp budaklanmak” anlamına gelmektedir. İşte Rasûl’den bu kelimenin açığa çıkışı, hikâye olduğu düşünülen anlatımda bu kelimenin kullanımı “Kesret âleminin” Holografik Yapının en alt boyutunda bu kelime ile kodlanmasından kaynaklamaktadır.

Ana konuyla karışık bir ileti oldu kusura bakmayın : ).

Hoşça kalın..

AHHA

(“Adem’in Oluşumu da İsa’nın Oluşumu Gibidir” başlıklı yazı kapsamında yapılan yorumdur. -Yorumsuz Blog)

Önemine binâen tekrar edelim: Anlamı bilinmeden, üzerinde daha önce hiç düşünülmeden yapılmakta olan mekanik zikirler, anlamı bilinmeyen Arapça dualar (!) (Rasûl’den rivâyet edilmiş de olsa), kılınan namazlar esnasında kelimeler zihinde çağrışım yapmadığından beyinde kısa süreli ve sıradan bir elektrokimyasal akış meydana gelecek, diğer nöronlara akış yönlenmediğinden/çağrışım yapmadığından bu akış sönecek ve hem bilinçli hem de bilinçaltı zihninde hiçbir etki olmayacaktır.

Zikir kalıplarına veya namazda okunan âyetlere anlam yüklenmediğinden/yaşamları olmadığından beyin o esnada doğal olarak farklı düşüncelere kayacaktır. Kişi örneğin “namaz kılıyorum” diye iddia ederken gerçekte borsadaki değişimleri, akşama yapacağı yemeği, okul masraflarını vs. düşünüyordur.

Beyindeki biyoelektrik akışı namaz esnasında “gündelik bilinç hâlindeki (GBH)” akışı takip edeceğinden namaz dünyadan bir mecaz olarak kalacaktır. Fakat iKâMe-i Salât ve ardından dua + zikirler ile bizlerden istenen GBH’lere belirli periyotlarla (3 veya 5 vakit) aralar vererek en azından birkaç defa da olsa “Üst Bilinç hâllerine (ÜBH)” geçiş yapabilmektir.

Böylece beynin GBH esnasında -günlük koşuşturmaca içerisinde- yayacağı “beta” dalgalarının -biyolojik evrimsel sürecin insanda ulaştığı en üst seviye olan -neo- kortekse (beynin varlıktan ayrı “ben duygusunu” oluşturan bütün sinirsel aktiviteleri üreten bölüm) yapacağı baskı hafifleyecektir. Baskının nedeni bu bölgedeki aktivasyonun (bilişsel farkındalığın üretimi nedeniyle) yüksek oranda enerji harcayan bir süreç oluşudur. Enerjinin asgariye indirgenebilmesi için “uyku” denilen periyot evrimleşmiştir.

Salât ile periyodik olarak beynin bu bölgesine yapılacak baskının kaldırılması “stres, tatminsizlik (bir şeyler eksik duygusu), öfke, kaygı, korku vs.” gibi rasyonel aklın üreteceği ayrılıkçı hisleri bertaraf edecektir. [[[ Hayvanların bir çoğunda neokorteks çok küçük olduğundan (bilişsel farkındalık çok düşük olduğundan) hiç bir hayvan psikolojik olarak rahatsızlanmaz. Ve bu yüzden tam teslimiyet hâlinde (ben duygusu oluşmadan) cenneti yaşarlar.]]]

Salât sırasında Rasûl’un öğrettiği âyet anlamlarının hissedilmeye/ yaşanmaya çalışılmasıyla beynin egosal kimliğini devreden çıkartan alt bölümleri devreye girerek huzur-huşû-teslimiyet-tevâzu-hayranlık-birlik-tamamlanmışlık gibi saf gönlün kişiyi “benliğinden geçiren” hâllerini ortaya çıkartan “alfa” yayımı gerçekleşecektir (O mu’minler felâha erdiler. Onlar salâtlarında huşû içerisindedirler! âyeti).

Bu tarzda bir yaşam ile Salâtın hakkı verilerek karşılığı alınmış ve makbul olmuştur. Kişide o anda birtakım hissedişler olup Zihin Levhasına kayıt yapılıyorsa (kayıttan ziyâde hissedişler Hologramdan açığa çıkartılıyor) “Ruha yükleme” mecazı ile anlatılmaya çalışılan şey gerçekleşiyor demektir. Karşılık anında alınıyor/ alınmalıdır. “Ben anlamadan/ hissetmeden de olsa namazımı kılayım, zikirlerimi yapayım, ölünce dalga beden yaşamımda bunların karşılığını göreceğim değil.

Kişi “Salâtlarında huşûda olanlar felâha erdiler” âyeti gereği o Salât esnasında dünyada/ben kimliğinde ölüp dalga bedeninde (kabrinde) dirilebildiği ölçüde (felâha kavuşmak) karşılığını anında almış oluyor [ölen (=dünyaya âit olduğundan gönülden tadamayan, gönlü algılayamayan) egodur, ölümü (egonun eriyişini) tadan ise birimsel zihnin entegre olduğu Nefs-i Küll’dür]. Beden toprağa karıştığındaki ölümle karşılığı alınacak değil.

Dalga bedene yükleme yapan birey dünyaya iniş yaptığında “benliği” artık eskisi gibi olamaz. Ontolojik anlamda kişiyi birkaç basamak yükselten salâtın getirisi olan bilinç hâli kişinin tüm gündelik davranışlarına otomatik olarak yansır.

[[[ Sevgili Ahmed Hulusi’nin “Tanrının Gökten İnen "Kadiri” yazısında bir ifâdesi vardı. Geleneğimizde sadece ismi kalmış Kadir gecesi anlayışını eleştirirken “Kaç kişiye o gece “Kadir” verilir, bilinmez!. “Kadir” verilenlerde ne değişir, bu da bilinmez!...” diyor ve “Kadir”in kişide açığa çıkmakta olan/Hissedilen bir gerçek olduğundan bahsediyordu.

Şimdi, sadece ismi kalmış, yıllardır (!) kıldığımız namazlarımızda, çektiğimiz zikirlerde, anlamını bilinmeden yaptığımız/dinlediğimiz hatimlerden sonra bizlerde ne gibi değişiklikler oluyor, kimseler biliyor mu? Bilmiyoruz; ama farkında olmadığımız hâlde dalga bedenimize yükleniyor diyerek sanki kendimizi tatmin ediyoruz ???

Kendim yıllarca spor yapar gibi namaz kıldım, birçok kez hızlıca, tecvitli hatimler indirdim, cemaatle namazdan sonra yıllarca anlamlarını bilmediğimiz aynı Arapça dualara âmin (=emin oldum) dedim. Ben aynı bendim, değişen bir şey yoktu!

On yıla yakındır, tarikat dersleri olan, her namazdan sonra belirli bir süresini zikre ayıran, rabıta kurarak şeyhini düşünen birçok sevgideğer yakınım da var. Geriye dönüp baktığımda görüyorum ki hiç birimizde bir değişiklik olmamış.

Arapça zikir kalıpları 1400 yıl öncesinin mânâ atmosferi nedeniyle belirli mânâlara bürünmüş olsa idi ayırt etmeksizin hepimizde değişimler meydana getirecekti, Özümüzle kontakt kurulabilecekti (Bu kalıplar Türkçe olarak tekrar edilse idi kesinlikle değişim yapardı da diyemeyiz. Çünkü önemli olan zihnin-bedenin “açılım yapıp hissetmesidir”! Kalıplar Türkçe olsa da duygusuzca yapılması gene etkisini göstermeyecektir).

Sevgideğer “Saim” dost; eğer kutsal sayılan zikir kalıplarının anlamları genetik intikalle aktarılmış olsa idi, bugün bir ömür namaz kılan, tespih çeken milyonlarca insan geçmişte anlam yüklenmiş bu kalıpları tekrar ettiğinden otomatik hakikat ehli olurdu. İşte bu noktada cevap olarak “bazı insanlarda doğuştan antiçekim dalgası üretilmiyor”un verilmesi “Sorgulama Hakkı” olan bir insan olarak tatmin edici durmuyor. Çünkü somut, elle tutulur bir bilgi değil. Bundan dolayı bu ifâdeyi (antiçekim dalgası) de mecaz olarak almak zorunda kalıyorum.

Elbette zikirler, namazlar Türkçe yapılsın da demiyoruz. Türkçe kelimelerle de bu kelimelere anlam yükleyerek yapılabilir, çünkü hepsinden (dilden) daha önemlisi zihinde anlam oluşsun diyoruz. Kendim şahsen geleneğe uyup Arapça olarak namaz kılıp; ama okuduğumun anlamını bilerek eda etmeye çalışıyorum. Dualarım Türkçe ve zikir kalıplarım ise Türkçe/ Arapça’dır. Hiç Esma zikri yapmadım. Bunun yerine o Allãh esması ile işâret edilen davranışları hayatımda açığa çıkartmak için konuyla ilgili okuma yapıyorum. Biraz özel oldu kusura bakmayın.]]]

Ezcümle bizim “Beyin ve Zikir” konusunda VURGUmuz zikrin gerçekleştirildiği dilden çok TEFEKKÜR ile HİSSEDİŞ gerekliliğidir. Tefekkür konusuna gerçekten çok fazla ehemmiyet veriyoruz. Arapça-Türkçe olmuş konusu, bunun yanında teferruat olarak kalıyor. Sanırım bu yüzden yüzyıllar boyunca Arapça olması geleneğine de dokunulmamış ve bu doğrultuda beyinlerimiz programlanmış. Ve bu yüzden Türkçe Allãh isimleri bizlere ruhsuz geliyor?

Neyse… Yeter ki Tefekkürsüz-Hissiz Zikir olmasın da.

O’nsuz olmasın.

O olmadıktan sonra salâtlarımız (namaz, dua, zikir) hep mecaz; ama O’nunla her mecazımız salât!
“Bilmekten Âlim olana sığınırım.” (bu arada Sevgideğer “Zekeriya Bağcı”, bu ürpertici zikriniz için teşekkür ederim efendim.)

Sevgiyle Hoşça & Dostça kalın…

AHHA

(“Beyin Ve Zikir” başlıklı yazı kapsamında yapılan yorumdur. -Yorumsuz Blog)